8 Ekim 2010 Cuma

balkonlar...


balkonunda sevgilimi ağırlayacağım kendime ait bir evim olmadı hiç.
tüm yapabildiğim öğrenciliğimin bir bölümünde kaldığım yurdun terasında çay içmek bazen de iki satır ağlamaktı onunda hakkını vererek yaptım.

kendime ait bir evim olmadı hiç ve tabi sevgilimi ağırlayacağım bir balkonumda ;
AMA Yine de “dar balkonlarımızda evlerden azade hayatlar biriktirdik. Tozlu, solmuş, eprimiş, başkaları için değeri kalmamış. ama bizi biz yapan, burnumuzun direğini sızlatan,geçmiş yazları, baharları hatırlatan. nice bitkinin gövermesine tanık olduğumuz. balkonlar, hayatımızın dışarı vuran yüzü. balkonlar, bir sigara içimlik, kalbimizden ince bir sizi geçirecek bir şeyleri hatırlatan. balkonumda senden ne çok şey kalmış.” diyen satırlarıNı okuyunca özen yula'nın tokat yemiş gibi afalladım.
Size de oldu mu?
belki değil balkonumda, ama kalbimin en güzel odasında ağırladığım artık olmayan ama olduğu anları mutlu kılmış eski bir hayale daldım,öylece dondum kaldım!

Hiç yorum yok: